شبیه سازی انسانی از دیدگاه فقه اهل سنت - قسمت هفتم(پایان)
سه. قاعده درء مفاسد
الف) استناد به قاعده: يكى ديگر از قواعدى كه در موارد متعددى مخالفان شبيه سازى انسانى به آن استناد مى كنند, قاعده فقهى (درء المفاسد اولى من جلب المصالح) است. استدلال به اين قاعده در موارد فراوانى ديده و اثبات مى شود كه اگر هم شبيه سازى انسانى فوايدى داشته باشد, طبق قاعده فوق حرام است. براى نمونه كارم السيد غنيم, با اشاره به مفاسد شبيه سازى انسانى در فرض تحقق آن, نتيجه مى گيرد كه شبيه سازى سلاحى دو لبه است. از اين رو, به دليل چهره قبيح آن, بيشترِ دينْ مردان اسلامى به استناد قاعده سد ذرائع, قاعده درء مفاسد مقدم بر جلب مصالح است و به استناد سخن رسول كه (ما اسكر كثيره فقليله حرام), به تحريم اين عمل حكم كرده اند.176 ديگرى نيز مدعى است كه شبيه سازى مخالف قاعده درء المفاسد مقدم على جلب المصالح است.177 صبرى دمرداش نيز مى گويد كه اين كار, گرچه در مواردى مفيد است, اما زيان آن از سودش بيشتر است و شرعاً معلوم است كه درء المفاسد مقدم على جلب المصالح.178 همچنين رياض احمد از عالمانى نام مى برد كه به استناد قاعده (درء المفاسد مقدم على جلب المصالح), به حرمت شبيه سازى انسانى حكم .....................
ادامه مطلب